doorrijden na ongeval

Verdachte maakte deel uit van een groep bromfietsers en motorscooters die met elkaar aan het sprinten waren om te kijken wie er het snelst aan het eind van de weg was. Hierbij haalde verdachte gevaarlijk in op onoverzichtelijke plaatsen en hield onvoldoende rechts. Er volgde een frontale aanrijding met een bestuurder die uit de tegenovergestelde richting kwam, waarna verdachte daarna de plaats van het ongeval verliet. Bovendien reed verdachte onverzekerd. De verdediging betwist het door de rechtbank bewezenverklaarde roekeloosheid. Het hof stelt als eerste vast dat hier sprake is van een

Verdachte rijdt binnen de bebouwde kom met bijna het dubbele van de toegestane snelheid over een besneeuwd wegdek. Vlak voor een kruispunt buigt de weg af naar rechts. Verdachte mist deze bocht en rijdt rechtdoor. Op de kruisende weg komt verdachte met ongeveer 70 km/u in aanrijding met een andere auto, die daardoor in een sloot terechtkomt en met de linkerzijde in het water belandt. Na het ongeval loopt verdachte weg en bekommert zich niet om de andere bestuurder, belt de hulpdiensten niet en vertelt aan niemand dat hij een aanrijding heeft gehad met een ander voertuig. Omstanders en

De verdachte is veroordeeld voor het veroorzaken van een dodelijk verkeersongeval en het verlaten van de plaats van het ongeval. In cassatie klaagt de verdachte dat het hof onvoldoende rekening hield met het mediationtraject dat hij met de nabestaanden doorliep. Volgens artikel 51h lid 2 Sv moet een rechter bij de oplegging van een straf of maatregel acht slaan op de bemiddeling tussen de verdachte en het slachtoffer. Hoe dit gebeurt, hangt af van de omstandigheden van het geval. Als de overeenkomst een schaderegeling omvat, houdt de rechter hiermee rekening bij de beslissing over eventuele

De verdachte wordt verweten op een drukke zaterdagavond als bestuurder van een personenauto twee keer de toegestane snelheid te hebben gereden. Op enig moment is de verdachte in een slip geraakt en in de tegengestelde rijrichting terechtgekomen. Hij heeft daarbij een brommer aangereden en een fietser is ten val gekomen. De bestuurder van de brommer is om het leven gekomen en de fietser is gewond geraakt. De verdachte is na het ongeval doorgereden. Naar het oordeel van het hof is geen sprake van doodslag, nu de gedragingen van de verdachte niet aangemerkt kunnen worden als naar hun uiterlijke

Verdachte reed met een snelheid van bijna 100 kilometer per uur richting een kruising met een voorrangsweg. De geldende maximumsnelheid bedroeg 50 kilometer per uur. Het was donker en op het wegdek lag natte sneeuw. De straat waar verdachte op reed buigt vlak voor het kruispunt, alwaar voorrang moet worden verleend, af naar rechts. Verdachte heeft de bocht niet gehaald en reed in een rechte, diagonale streep de straat over, waar hij met een snelheid van zo'n 70 kilometer per uur tegen de bestuurderszijde van de auto van het slachtoffer botste. Het slachtoffer is met haar auto in een

Op 6 februari 2017 heeft X een eenzijdig ongeval met een quad gehad. X meent dat het ongeval is veroorzaakt door een onbekende bestuurder, die na het ongeval is doorgereden. X spreekt de Stichting Waarborgfonds Motorverkeer (hierna: WBF) aan voor vergoeding van de schade. WBF wijst het verzoek tot schadevergoeding af. X stapt naar de rechter en zijn vordering wordt bij verstekvonnis toegewezen. WBF stelt verzet in. De rechtbank vernietigt het verstekvonnis en wijst de vorderingen van X af. Hiertoe overweegt zij als volgt. X stelt dat de bestelbus voor hem plotseling hard remde, waardoor hij

De verdachte heeft, zonder medeweten en toestemming van de eigenaar en de gebruiker van het voertuig, een auto bestuurd en hiermee een verkeersongeval veroorzaakt, waarbij de auto in een vijver is terechtgekomen en daardoor schade heeft veroorzaakt aan de eigenaar van de auto en de gemeente Elburg. Terwijl de verdachte wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat door het ongeval schade was toegebracht aan de eigenaar van het voertuig en de gemeente Elburg, heeft hij de plaats van het ongeval verlaten zonder zijn identiteit bekend te maken. Schending van art. 7 WVW 1994, omdat onder "een